Een markante maandagmorgen mail
Ik zal nooit trouwen
Dat dacht ik toen een van mijn vriendinnen op haar 23ste als eerste trouwde met haar grote liefde. Dolgelukkig waren ze samen. Trouwen mocht niet als je was zoals ik. Het huwelijk was de bezegeling van de liefde tussen een man en een vrouw. Niet voor de liefde tussen twee vrouwen of twee mannen.
Voor mijn soort liefde was zo’n verbintenis niet bedoeld.
Zo was het nou eenmaal. Ik accepteerde dat mijn liefde offers vroeg. Dat moest ik wel. Ik behoorde tot een minderheid. En wat kon ik inbrengen tegen mensen die ingewikkelde passages uit de bijbel citeerden of beweerden te weten hoe God erover dacht?
Ik kon dan wel niet trouwen. Maar trouw zijn kon ik wel. Aan mijn gevoel.
Gelukkig waren er mensen die níet accepteerden dat het nu eenmaal zo was. Mensen die protesteerden en vochten voor erkenning van hun liefde. Dankzij hen mocht ik uiteindelijk toch trouwen met mijn geliefde.
En in 2012, na twintig jaar samen, deden we dat ook. Nu hangt onze trouwfoto in de bibliotheek van Utrecht, als onderdeel van de tentoonstelling ‘Trouwen voor iedereen’
Burgemeester Sharon Dijksma opent de tentoonstelling
Mensen verzamelen zich rond de foto’s. Ik voel tranen opkomen en loop daarom naar een hoek van de zaal. Daar staat al een jonge vrouw te huilen.
‘O’ zeg ik. ‘Heb je dat ook? Hang jij er ook tussen?’ Het lijkt me totaal onwaarschijnlijk. Ik schat haar nog geen twintig.
‘Nee, dat niet. Misschien ooit wel. Dat weet ik nog niet,’ snikt ze. ‘Maar ik vind het gewoon zo lief allemaal. En zo mooi’.
Ze huilt om wat ze ziet. Om liefde.
Ik voel het ook. Want niet alleen pijn kan ons aan het huilen maken.
Ook zachtheid. Ook verbondenheid en schoonheid. Ook liefde.
Misschien is dat wel een van de redenen waarom we liefde soms afweren. Omdat werkelijk toelaten hoeveel iets of iemand voor ons betekent, ons kwetsbaar maakt. Omdat het tedere ons diep kan raken. En omdat we liever niet huilen
Dan spreekt onze burgemeester
Ze draagt haar ambtsketen. Ze zegt dat ze naast ons staat. Achter ons. En als het nodig is ook vóór ons.
Zij beseft heel goed dat het uitmaakt als iemand met gezag zegt: ‘Jij hoort erbij. Jouw liefde doet ertoe. Ik sta naast je.’
Ooit dacht ik: ik zal nooit trouwen. Sinds vijfentwintig jaar mag het. Maar op de meeste plekken in de wereld beslist niet.
Onze liefde heeft bescherming nodig. En eigenlijk heeft alle liefde bescherming nodig. Want liefde is kostbaar en kwetsbaar. Niet alleen wanneer de buitenwereld haar bedreigt maar ook in ons gewone leven van alle dag. Met de mensen om ons heen. In de relaties die ons dierbaar zijn.
Hoe bescherm jij jouw liefde als verschillen onoverbrugbaar lijken? Als dezelfde ruzies blijven terugkomen? Als je oordelen hebt? Of als je merkt dat de verbinding langzaam wegsijpelt?
Daarover schrijf ik in mijn nieuwe boek: Als je relatie je lief is. Hoe je lastige liefdespatronen doorbreekt.
Want liefde overwint niet vanzelf. Ze vraagt om onze toewijding. Onze zorg. Onze aandacht.
Wij hebben liefde nodig. Maar misschien heeft de liefde ons nog veel harder nodig.
Maandagmorgen mijmering
Wat kun jij vandaag, al is het misschien maar iets kleins, voor de liefde doen?
Hieronder zie je de opening van de tentoonstelling. En de foto waarvan ik dacht dat die nooit genomen zou worden.
Ik wens je een mooie week.
Karin
Voice Dialogue expert, opleider, trainer, (relatie)coach
AANKOMENDE ACTIVITEITEN
Reacties op deze markante maandagmorgen mail
- Prachtig lieve Karin, dank je wel!
- Dank voor dit delen. Het roert me, raakt me. Dankbaar ben ook ik, voor die gelijkheidsstrijders, die geluid-gevers, die liefdes-vrijmakers. We hadden al kaartjes voor je boekpresentatie. En nu, met dit open delen van jou, voelt het nog passendere dat we hier samen bij aanwezig zijn. We zien er naar uit.
- Wat een mooie maandagmorgenmail en wat leuk dat jullie in de bieb hangen. Ik ga kijken!
- Wat een ontroerende tekst Karin, dankjewel!
- Wat een mooie bespiegeling op de maandag.
- …
