Een markante maandagmorgen mail
Over een boek dat niet wilde worden zoals ik het in mijn hoofd had.
En relaties waarin dat ook gebeurt.
Over vastlopen, patronen en hoe nu verder?
De buurvrouw vroeg het als ze me tegenkwam. Mijn moeder. Mijn vrienden. Mijn kantoorgenoten.
‘Hoe is het met je boek? Hoe ver ben je? Is het al af?’
Ze voelden aan dat ik over weinig andere dingen nog kon praten. Maar hoe leg je uit waar je bent in een grillig proces?
‘O, maar je hebt alle tekst al,’ zei iemand. ‘De basis ligt er. Je hoeft het dus alleen nog te herzien.’
Ik knikte.
Alleen is dat ‘herzien’ alsof je na een verhuizing alle dozen hebt uitgepakt en je nu alles alleen nog maar hoeft in te ruimen.
Herschrijven is worstelen.
Worstelen met je creatie
Je hebt iets gemaakt en nu heeft datgene wat je gecreëerd hebt een geheel eigen wil gekregen.
Ik probeerde zinnen en woorden in het gareel te krijgen. Maar ze voegden zich niet naar mijn ideeën. Dezelfde alinea’s doken op meerdere plekken in de tekst op. Versies liepen door elkaar.
Mijn boek weigerde zo te worden als ik het me had voorgesteld.
Mijn redacteur adviseerde: kijk van een afstand naar de hele tekst.
Het lukte me niet. Zodra ik mijn document opende, zat ik er alweer middenin.
Dat gebeurt in relaties ook vaak.
Die worden ook anders dan wat je je er aan het begin van voorstelt. We hebben een beeld van de ander. En van onszelf. En van hoe we samen zullen zijn.
Ook relaties krijgen, net als mijn boek, een eigen dynamiek. Er ontstaan liefdespatronen die onze reacties gaan bepalen.
Dan helpt het om er afstand van te nemen. Maar dat is verrassend moeilijk.
Er waren momenten tijdens het schrijven dat ik dacht: ik kap ermee. Dit wordt helemaal niks meer.
Gelukkig herkende ik dat gevoel. Ik wist uit eerdere ervaringen dat het niet automatisch betekende dat ik moest stoppen, ook al wist ik niet hoe ik eruit moest komen.
Stoppen of doorgaan?
Soms weet je ook niet hoe je uit relatiegedoe moet komen. Moet je blijven aanmodderen of stoppen? In mijn boek bied ik nog een andere mogelijkheid aan dan die twee. Een andere vorm van worstelen, waardoor je hopelijk een uitweg ontdekt. Soms betekent vastlopen niet dat je moet opgeven. Maar ook niet dat je op dezelfde manier verder moet gaan. Het betekent stilstaan. Onderzoeken aan welke gevoelens je misschien al die tijd ongemerkt voorbij bent gegaan. Kijken naar wat zich steeds opnieuw voordoet. En van daaruit een andere richting proberen te vinden. Dat is een belangrijk idee in mijn boek: dat de patronen waarin je terechtkomt je ook een aanwijzing geven voor hoe je eruit kunt komen. Ik vertel erover in mijn boek Als je relatie je lief is.
Boekevent 19 november
Inmiddels kan ik iedereen een antwoord geven op de vraag die ik zo vaak kreeg. Ja. Het boek is nu bijna af. Binnenkort vier ik dat met een feestelijk boekevent.
Ik zou het leuk vinden als je erbij bent.
Veel lezers hebben inmiddels al hun kaartje besteld.
Maandagmorgen Mijmering
Is er iets waar jij op dit moment in vastloopt? Iets waarvan je denkt: ik wil het opgeven, omdat je voelt dat zo doorgaan niet werkt. Stel jezelf de vraag: kom je daarin iets tegen dat zich herhaalt? Misschien zit daarin een aanwijzing voor een andere richting.
Ik wens je een mooie week.
En graag tot de 19de november.
Karin
Voice Dialogue expert, opleider, trainer, (relatie)coach
